Op dit weblog kun je al je ervaringen, avonturen, emoties, kreten, poëzie, steun -dank en andere betuigingen aan het adres van bakkerij Bloch kwijt!
Hoe?
- Laat een reactie na op wat er al staat, of
- Stuur een mailtje naar info@blochblog.net met tekst en beeld, of
- Als je thuis bent in WordPress: registreer je op blochblog.net: je krijgt dan een wachtwoord per mail doorgestuurd en je kan zelf meteen op het weblog schrijven
18 maart 2008 om 17:46
[…] Blochblog is geboren en wacht op uw verhalen, ervaringen, foto’s en […]
26 maart 2008 om 22:56
waarom gaat zo een gevestigde waarde in Gent verloren? Diep triest. Het beste hier zijn de franse mastellen!
31 maart 2008 om 15:21
Het nieuws
Eerst werd erover gefluisterd, dan zwol het gerucht aan en toen, met een kanonstoot, kwam het in de krant en het televisiejournaal: “Bloch gaat definitief dicht. Noodgedwongen” Je wou het niet geloven, en de dag dat het wel echt waar moest zijn, was je als rechtschapen Gentenaar van de kaart. Er werd doorheen de stad gesms’t, getelefoneerd: “Weet je het al?” En overal heerste dezelfde ontreddering als werd ons hoogeigenste belfort gesloopt, want geen inwoner van deze stad staat onverschillig jegens de bakkerij Bloch: sommigen worden er lyrisch van, anderen hebben er een grondige afkeer van, maar het is een monument waar je niet omheen kan en dat er voor iedereen al altijd geweest is, minstens even lang als het belfort zelf, lijkt het.
Sinds de officiële berichtgeving in de media trok meer volk dan ooit naar de bekende zaak in de Veldstraat. Het gezegde La patience est la vertu des Belges bevestigend, getroostten klanten zich voortaan de moeite door weer en wind een uur te gaan aanschuiven voor hun dagelijks brood op de stoep vlakbij het zijraampje waarop in sierlijke letters English spoken geschreven staat, net zoals vroeger op de ramen van familiepensionnetjes aan zee. Ook ramptoeristen meldden zich aan, om een voor hen eerste en tevens ook laatste glimp op te vangen van de veel besproken bakkerij die zou sluiten, daarbij de gelegenheid niet onbenut latende om en passant hun oordeel kenbaar te maken over de in hun ogen toch wel exorbitante prijzen, waarbij ze consequent zonder enige aankoop in handen doorheen de wachtende rij terug naar buiten liepen. Voor de rest: “We moeten de hele dag door niets anders doen dan onze klanten troosten”, zo klonk het herhaaldelijk van achter de toonbank.
Maar wie troost op zijn beurt de familie Bloch? In ieder geval niet het stadsbestuur, dat zich op beschamende wijze hult in stilzwijgen en onverklaarbaar afwezig blijft bij het verdwijnen van deze grote pijler van ons lokale patrimonium.
31 maart 2008 om 15:22
Joden voor iets
Op het bovenste rek achter de toonbank prijkt de foto van (over)grootmoeder Bloch: een foute Belg die belust was op de commercie op de hoek van de Veldstraat met de Hoornstraat besloot de toen al bejaarde dame, spijts alle bemiddeling van koningin Elisabeth, door zijn Duitse vrienden te laten afvoeren naar Auschwitz om zijn slag te kunnen slaan; goede Belgen hebben op het einde van de oorlog verhinderd dat de collaborateurswoonst in de vlammen opging uit respect voor het drama dat de toenmalige mevrouw Bloch overkomen was en in het hoopvolle vooruitzicht dat haar in 1940 naar Amerika gevluchte nazaten vroeg of laat terug naar Gent zouden komen. Sinds die terugkomst houdt de familie Bloch op de meest respectvolle wijze de herinnering aan het gebeurde levend: dit huis zou nooit verkocht worden. Het lot heeft inmiddels anders beslist.
“Ze zullen er bij de verkoop van het pand wel voor gezorgd hebben dat ze er een flinke duit aan over houden. Het zijn Joden voor iets”, zo merkte een spitsvondige buur op, die niet onmiddellijk begreep dat zijn met grote allure geformuleerde adagium meer reveleerde over zijn intellect dan over de etnische origine van betreffende familie.
“Bloch jubelt van blijdschap met al die gratis reclame in de krant en op tv. Heb je gezien hoeveel hij verkoopt de laatste tijd?”, merkte een even spitsvondige winkelier op, die zich daarbij prompt profileerde als de kleine zelfstandige uit superette André, maar die ook meteen op oogverblindende wijze aantoonde waarom de bakkerij Bloch al altijd zo anders geweest was: daar werd namelijk nog nooit gedacht en gehandeld vanuit een middenstandersmentaliteit.
De bakkerij Bloch is niet zomaar een winkel geweest, maar een totaalconcept waarbij verkoop van topproducten hand in gang ging met doorgedreven maatschappelijk engagement: lang voor welke supermarktketen ook werden klanten er bijna manu militari aangespoord minder plasticzakjes te gaan gebruiken, werd een systematische bijdrage geleverd tot de reguliere integratie van allochtonen op de arbeidsmarkt, werd iedere avond een soort voedselbank georganiseerd voor minder bedeelden die gratis de beste croissants van Gent en omstreken meekregen naar huis. En de prijzen werden op een verbluffend eerlijke manier uitgedrukt tot op de laatste eurocent: afronden naar boven zat er duidelijk niet in.
31 maart 2008 om 15:24
De laatste dag
Zaterdag 29 maart 2008. Deze ochtend ging ik voor de laatste keer in de rij staan voor ontbijtkoeken. Er stonden waanzinnig veel wachtenden, waarbij eenieder op zijn beurt, gedreven door een nu ofte nimmer drang, meer kocht dan ooit tevoren: zo een kaasrol of zoetekoek zou voortaan immers niet meer te vinden zijn in Gent, en als je die nog een keer wou, dan moest je die echt nu wel meenemen.
Toen ik aan de beurt was, vergat ik in al die drukte zowaar een laatste wippelaar te bestellen; daar gaf ik me al rekenschap van toen ik nog maar net, gepakt en gezakt, weer op de stoep stond. Even dacht ik, bij wijze van grap, aan de dertig aanschuivenden te vragen of ik er even tussen kon omdat ik iets vergeten was, maar het daagde me meteen dat dit misschien een kleine volksopstand teweeg zou brengen, en aangezien ik een ongecontroleerde massa in beweging een bangelijk fenomeen vind, besloot ik wijselijk te zwijgen en gewoon huiswaarts te keren met de sowieso overheerlijke brioches die ik in mijn tas had. Ik weet namelijk hoe een wippelaar smaakt, en aangezien zelfsuggestie bij mij een aangeboren en sterk ontwikkelde kwaliteit is, zouden mijn smaakpapillen -ainsi soit-il- zich wel tevreden stellen met de herinnering eraan.
Net voor sluitingstijd ben ik nog eens terug gekeerd naar de bakkerij; een jazzy orkestje met een deuntje uit de bevrijdingstijd zorgde voor sfeer in de anders van muziek ontdane gelagruimte. Met een klaar-voor-onmiddellijk-gebruik gekoelde fles champagne en het bijhorende kaartje in de rugzak, wou ik die mensen nog eens bedanken: omdat zij gedurende meer dan 15 jaar, onverdroten en telkens opnieuw, met brood en koek een fundamentele bijdrage geleverd hebben aan mijn dagdagelijkse levenskwaliteit, waarvan ik iedere morgen al van bij het ontbijt de volle rijkdom kon omvatten. Er werd gezoend.
Op dit moment, nauwelijks 6 uur na de allerlaatste sluitingstijd van onze pâtisserie alsacienne, die meer dan 100 jaar bij de Gentenaars gold als een prominent symbool voor deze stad dat dezelfde emotionele geladenheid losmaakte als het lied Klokke Roeland, valt het me op dat ik nu al schrijf in de verleden tijd. Ongelooflijk: het is dus allemaal voorbij. En eerstdaags begint onvermijdelijk voor velen de zoektocht naar een andere bakker die we eigenlijk niet willen vinden.
Het besef moet nog komen.
4 april 2008 om 15:18
VAARWEL BLOCH
ZELFS IN HET BUITENLAND KON IK DROMEN
VAN JE HEERLIJKE KAASROLLETJES EN ANDERE LEKKERNIJEN.DE OORLOG HEBBEN JULLIE OVERLEEFD.MAAR HIER IS HET EINDE.MIJ SPIJT HET ZEKER.
20 juni 2008 om 9:46
lees mijn verhaal op hiddenglasshouse.blogspot.com