Het Bloch-blog

Dit verscheen eerder op Gentblogt.

Ach ja, bij mij was het best wel lang geleden dat ik nog eens bij Bloch geraakt was. Toen ik het nieuws over de sluiting hoorde voelde ik mij zelfs een beetje ongemakkelijk. En toch.

Als kind kwam ik er meerdere malen per week, met mijn moeder. De rij was al even lang als nu, en de koeken staken mijn ogen uit, want ik kreeg die niet elke dag. Maar als mijn grootmoeder vanuit het eindeloos verre Kapellen naar Gent kwam, dan gingen we allemaal samen chocomelk drinken en allerlei lekkers eten in de gelagzaal. Zoete, zoete herinneringen.

Hebben wij al ooit een recensie geschreven over bakkerij Bloch? Neen, was het antwoord na het doorploegen van ons archief. Bruno schreef bij de bespreking van een andere bakker nochtans aanlokkelijke woorden “Dergelijke ontbijten bewaren wij meestal voor de zondag, want op zaterdag treft u ons ’s ochtends meestal in de binnenstad aan, en dan durven we daar wel eens te ontbijten. Onze voorkeur gaat dan uit naar Bloch, voor een Lait russe, een spiegelei (twee eitjes eigenlijk), en een pistolet met kaas van kaashandel Peeters aan de overkant van de straat. Maar bon, dat bespreek ik later misschien nog wel eens“.

Maar de tijd haalde ons in, zo bleek vorige week en het nieuws van de stopzetting zette Gentblogt weer eens op zijn kop. Veel verbaasde reacties, wanhoopskreten, eerbetuigingen. En ook wel mensen die het allemaal ‘maar niets’ vonden, Bloch en zijn doening. Onbeleefd personeel, een beetje vuil soms, een onbeleefde baas. Tijd om het zelf uit te proberen, vonden wij met “een bendeke”. Op naar ’s lands bekendste patisserie, en niet als voorbeeldige dames en heren, maar als, hm, onszelf: een bonte companie, in het gezelschap van heel veel kinderen, iets dat in veel horecazaken niet op prijs wordt gesteld.

Zonder de mevrouw die ons bediende op de proef te willen stellen had ik haar voor ik het wist twee keer teruggestuurd omdat ik niet kon kiezen. Het aanbod van Bloch is waanzinnig: dat zie je meteen als je even inzoomt op de prijslijst hierboven. Namen zoals ’stuk paradijs’ en ‘Gentse crembol’ en ‘warme Charlot’ houden een mens wel even aan die kaart gekluisterd. De beroemde kaastaart was uitverkocht, dus ging ik voor het kaasrolletje, en eerlijk gezegd, het was het lekkerste kaasrolletje dat ik ooit heb gegeten. En dat zeg ik niet omdat het een Blochrolletje was.

De anderen hadden pizza’s, boterkoeken, krentenbollen, eindeloos veel chocomelk, en nog van alles besteld. Opmerkelijk was de manier van presenteren: een pizza voor vier personen kwam met twee bordjes, en kaasrolletjes voor twéé werden op één bord gepresenteerd, het andere bord kregen we er bij. Dat maakte het bezoek er eigenlijk alleen maar grappiger door.

De kinderen hadden de opdracht gekregen zo lastig mogelijk te zijn. Neen, dat is niet waar, ze waren eigenlijk voorbeeldig, maar als je zes kinderen tussen twee en drie uur in een restaurant laat zitten wordt het wel een kliederboel. Een kliederboel met een faire deal: een omgestoten glas chocomelk werd niet opgekuist, maar er was ook niemand die mopperde op de kinderen die onder meer vrolijk door het etablissement wandelden om foto’s te trekken van alles dat ze zagen. Over kinderen gesproken: op de foto zie je onder meer een flink opgroeiende Janne en de eerste officiële publieke verschijning van Zita van Ivan. Eén maand oud, op het nippertje nog Bloch meegemaakt!

Conclusie? Het personeel was zeker niet onvriendelijk, maar gewoon ‘weinig van zeg’. Bloch werkt al jaren met veel mensen van allochtone mensen, die goed Nederlands kennen, maar daarom niet meteen rad van tong zijn. Klacht geseponeerd! Het eten was vers, de koffie aanvaardbaar en de chocolademelk massaal. Sepot! Maar vooral, en daar gaat het toch om: het lekkers, het zoet, de taart, de koeken zijn héél erg lekker. Ik heb mij alvast voorgenomen terug te gaan om uit te vissen wat ‘Warme Charlot’ is. Vandaar mijn advies: was u er nooit, probeer het eens, al was het maar om te weten wat u bijna gemist had. Benieuwd hoe zoet het afscheid voor u was..